Verhuizen over de gemeentegrens

Bas werd aan mij overgedragen door het Jeugd en Gezinsteam omdat hij 18 werd. Bas lijkt een gemiddelde intelligentie te hebben als je naar zijn IQ score kijkt. Maar door zijn autisme functioneert hij in werkelijkheid op een veel lager niveau.

Bas zat op het Mbo maar kwam vaak totaal overprikkeld thuis. Hij vroeg continue aandacht van  ouders en zusje en zijn moeder werd vaak volledig door hem geclaimd. De moeder van Bas heeft een lichamelijke beperking en ze raakte hierdoor overbelast. Er kwam een steeds grotere druk op het gezin te staan, inclusief Bas zelf. Soms was de overprikkeling zo heftig dat hij helemaal in elkaar kroop onder zijn bureau. Naar school gaan bleek niet meer haalbaar en Bas is toen gestopt bij het Mbo.

Toen er vanuit het logeerhuis, waar Bas in het weekend komt, een wooninitiatief gestart werd, leek dit een gouden kans. Maar er was een Wlz-indicatie voor nodig en met alleen een diagnose autisme kom je hiervoor niet in aanmerking. Na overleg met het wooninitiatief mocht Bas daar ook komen wonen met een PGB voor beschermd wonen.

Maar dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Omdat er ook een gemeenschappelijke ruimte zou komen moest Bas meebetalen aan de huur en bijkomende kosten hiervan. In hoeverre mocht Bas dit vanuit zijn PGB doen? En wat mogen zijn ouders wel en niet bijdragen? Zijn ouders waren bereid deze kosten zelf te betalen. Maar dan zag de gemeente dit weer als inkomen en zou Bas gekort worden op zijn uitkering. Met als gevolg dat Bas niet genoeg inkomen zou hebben om de woning te kunnen betalen.

De ouders van Bas hebben toen contact opgenomen met de wethouder, omdat er door verschillende gemeenten moest worden samengewerkt om tot een oplossing te komen. Ik heb voor Bas een Wajong aangevraagd, waardoor hij financieel sterker kwam te staan. Hiermee leek alles geregeld en kon ik met een gerust hart op vakantie.

Toen ik terug kwam van vakantie had ik een bericht van vader. Hij had het wooninitiatief afgezegd, omdat het niet lukte om tot een zorgovereenkomst te komen met de sociale verzekeringsbank (SVB).

Ik had er geen vrede mee en vond dat dit niet kon gebeuren. Iedereen die de situatie kende vond het belangrijk voor Bas en het gezin dat hij daar zou gaan wonen. Ik heb toen contact opgenomen met de ouders, de SVB en het wooninitiatief. Samen met de SVB en de ondersteuning van onze eigen juridische dienst is er alsnog een zorgovereenkomst tot stand gekomen.

Steeds dachten we dat we het plaatje rond hadden en elke keer liepen we toch weer tegen een regel of instantie aan. Na bijna een jaar was de puzzel eindelijk compleet. Het was fijn dat er in deze ingewikkelde casus steeds een soepele samenwerking was met het sociaal team in Oegstgeest en met MEE.

Onlangs ontving ik een brief van vader. Bas woont sinds begin dit jaar in het wooninitiatief en heeft het er erg naar zijn zin. Hij gaat naar de plaatselijke kringloopwinkel waar hij computers opknapt voor de verkoop. Zo maakt hij mooi gebruik van zijn talent en kan hij doen wat hij leuk vindt en aankan. En voor zijn ouders en zusje is er meer rust en ruimte. Vader schreef: “Kortom; een succesverhaal voor Bas en ons gezin. Door jouw vasthoudendheid en geloof in de goede afloop is het uiteindelijk toch gelukt om Bas beschermd te laten wonen. Onze dankbaarheid en waardering is groot.”

 

Een consulent van MEE